این پژوهش تأثیر نیروی کار تحصیلکرده دانشگاهی بر سودآوری صنعت در استان‌های ایران را با استفاده از داده‌های پانلی صنایع (1392–1400) و مدل رگرسیونی با اثرات ثابت بررسی می‌کند. متغیر وابسته سودآوری و متغیرهای مستقل شامل اندازه صنعت، رشد ارزش‌افزوده، نیروی کار دارای تحصیلات عالی، تمرکز صنعت و توان دوم تمرکز می باشد. یافته‌ها نشان می‌دهد اندازه صنعت و رشد ارزش‌افزوده تأثیر مثبت و معناداری بر سودآوری دارند که با انتظارات نظری همخوان است. در مقابل، نیروی کار تحصیلکرده دانشگاهی تأثیر منفی بر سودآوری نشان می‌دهد. این اثر منفی می‌تواند ناشی از افزایش هزینه‌های دستمزد، عدم تطابق مهارت‌های آموخته‌شده با نیازهای عملیاتی صنعت، یا بازدهی بلندمدت‌تر سرمایه انسانی نسبت به افق کوتاه‌مدت سودآوری باشد. همچنین توان دوم تمرکز بازار اثر منفی بر سودآوری دارد که حاکی از رابطه U معکوس بین تمرکز و سودآوری است. به این معنا که با افزایش تمرکز، سودآوری ابتدا افزایش و سپس پس از نقطه‌ای بهینه کاهش می‌یابد. این امر می‌تواند ناشی از کاهش رقابت، ناکارایی در مقیاس بسیار بزرگ، یا افزایش مداخلات نظارتی در بازارهای متمرکز باشد. نتایج مطالعه ضرورت بازنگری در سیاست‌های جذب نیروی متخصص، بهبود ارتباط نظام آموزشی با نیازهای صنعت، و توجه همزمان به کیفیت نیروی انسانی، تناسب مهارت‌ها و ساختار رقابتی بازار را در سیاست‌گذاری صنعتی خاطرنشان می‌سازد. افزایش سهم نیروی کار دانشگاهی بدون هماهنگی مهارتی، و همچنین تمرکز بیش‌ازحد بازار، می‌تواند اثرات نامطلوبی بر عملکرد مالی بنگاه‌ها داشته باشد.